به گزارش «پایگاه خبری – تحلیلی پیام ملّت» – زهره میرعیسی خانی‌:سالن وزنه‌برداری زنجان در بیشتر ساعات روز خلوت است؛ نه تماشاگر دارد، نه هیاهو. صدای برخورد صفحه‌های آهنی با زمین، مهم‌ترین نشانه حیات آن است. اینجا خبری از نورافکن، اسپانسرهای رنگارنگ یا بنرهای تبلیغاتی نیست. چند زن، بی‌ادعا و بی‌حاشیه، هر روز تمرین می‌کنند؛ نه برای شهرت، که برای ماندن. وزنه‌برداری زنان در زنجان هنوز در حال شکل‌گرفتن است و بیشتر از آنکه با مدال شناخته شود، با ایستادگی تعریف می‌شود.

در میان این جمع کوچک، «شیما نوروزی» یکی از چهره‌هایی است که مسیر ورزشی‌اش، تصویری فشرده از وضعیت ورزش زنان در استان‌هاست؛ مسیری که از تغییر رشته آغاز می‌شود، از میان فشارهای اقتصادی و فرهنگی عبور می‌کند و به نقطه‌ای می‌رسد که هنوز آینده‌اش روشن نیست، اما متوقف هم نشده است.

شروعی دوباره؛ عبور از ووشو

نوروزی نزدیک به ۹ تا ۱۰ سال در رشته ووشو فعالیت کرده است. سال‌هایی که با تمرین‌های مداوم و حضور در فضای رقابتی سپری شد، اما در نهایت به بن‌بستی ختم شد که برای بسیاری از ورزشکاران زن آشناست؛ بن‌بستِ نبود حمایت.

او می‌گوید: «نه اینکه علاقه نداشتم، اما وقتی هیچ پشتوانه‌ای وجود نداره، آدم کم‌کم فرسوده می‌شه. ادامه دادن سخت می‌شه.»

همین فرسودگی، او را به سمت تغییر مسیر سوق داد. در فرآیند استعدادیابی، توان بدنی و قدرت عضلانی‌اش دیده شد. مربیان او را به آقای نصرتی معرفی کردند تا در وزنه‌برداری ارزیابی شود. پس از آن، تمرین‌هایش را زیر نظر الهه رزاقی آغاز کرد؛ مربی‌ای که نقش تعیین‌کننده‌ای در تثبیت این مسیر تازه داشت.

«وقتی وارد وزنه‌برداری شدم، خیلی زود جذبش شدم. حس کردم این رشته با بدن و روحم سازگاره. سه ساله به‌صورت جدی تمرین می‌کنم و الان وارد سال چهارم شدم.»

نخستین حضور کشوری؛ مدال و بلاتکلیفی

کارنامه نوروزی در وزنه‌برداری هنوز کوتاه است، اما خالی از نتیجه نیست. او تنها یک‌بار در مسابقات کشوری شرکت کرده و همان یک‌بار موفق شده روی سکوی سوم بایستد؛ مدالی که می‌توانست نقطه آغاز مسیر ملی باشد.

این مسابقات قرار بود مقدمه اردوهای انتخابی تیم ملی در بهمن‌ماه  امسال باشد؛ اردوهایی که در آن، ورزشکاران از نظر رکورد، تکنیک و آمادگی بدنی ارزیابی می‌شدند. اما به گفته نوروزی، این اردوها به دلیل حوادث اخیر کشور لغو شد و تاکنون زمان مشخصی برای برگزاری دوباره آن اعلام نشده است.

زنجان؛ مسیر تازه، جمعی محدود

وزنه‌برداری زنان در زنجان، به تعبیر نوروزی، «خیلی تازه استارت خورده». او از یک جمع کوچک اما جدی صحبت می‌کند؛ گروهی که هنوز در حال تثبیت است.

«در رده بزرگسالان سه نفریم: خانم الهه رزاقی، خانم نازنین نصیری و من. یک نفر هم هست که مستقل تمرین می‌کنه. در نوجوانان هم چند نفر داریم. تعداد کمیم، ولی همه با جدیت تمرین می‌کنیم.»

کمبود مربی زن یکی از چالش‌های مهم این مسیر است. نوروزی به دوره‌هایی اشاره می‌کند که نبود مربی، عملاً روند تمرین را مختل کرده بود:

«قبل از اینکه خانم رزاقی از اردو برگرده، واقعاً شرایط سخت بود. الان با اینکه خودشون آسیب‌دیده‌اند، ایستاده بالای سر ما تمرین رو مدیریت می‌کنن. همین حضور خیلی فرق ایجاد کرده.»

سالن هست؛ حمایت نیست

برخلاف تصور رایج، مشکل اصلی وزنه‌برداری زنان در زنجان، نبود سالن یا تجهیزات نیست. نوروزی می‌گوید زیرساخت تمرینی در مقطع فعلی فراهم است:

«آقای نصرتی سالن رو برای تمرین در اختیارمون گذاشته. از این بابت مشکل نداریم.»

اما مسئله اصلی، هزینه‌هاست؛ هزینه‌هایی که هر روز سنگین‌تر می‌شود.

«مکمل‌ها خیلی گرون شده. نزدیک مسابقه، فقط یک پروتئین حدود ده میلیون تومنه. کراتین که مصرف ماهانه‌ست و حتماً باید باشه. با تغذیه تخصصی، ماهی سی تا چهل میلیون هزینه داریم.»

برای تأمین این هزینه‌ها، نوروزی شغل ثابتی ندارد.

«توی اسنپ کار می‌کنم. چون اگه جای دیگه مشغول بشم، دیگه نمی‌تونم تمرین حرفه‌ای داشته باشم.»

اسپانسر؟ پاسخ کوتاه است.

«قبلاً یک اسپانسر داشتیم ، ولی با شرایط اقتصادی نتونستن ادامه بدن. الان بیشتر وسایل رو قسطی یا با قرض تهیه می‌کنیم.»

حمایت نهادی؛ حلقه مفقوده

نوروزی تأکید می‌کند که حمایت سازمان‌یافته‌ای وجود ندارد؛ نه از اداره ورزش، نه از نهادهای رسمی.

«حمایتی که بشه روش حساب کرد، نه. حتی خانم رزاقی با مدال آسیایی هم حمایت خاصی ندید. بیمه، استخدام، مشوق مالی؟ تقریباً هیچ.»

این وضعیت، انگیزه را فرسوده می‌کند؛ نه فقط برای ورزشکاران جوان، بلکه برای مربیانی که سال‌ها در این مسیر مانده‌اند.

«وقتی مدال آسیایی هم تضمین شغل و امنیت نمیاره، معلومه مسیر چقدر ناهمواره.»

نگاه‌هایی که هنوز تغییر نکرده‌اند

ورود زنان به وزنه‌برداری همچنان زیر سایه نگاه‌های سنتی است؛ نگاهی که این رشته را «مردانه» می‌داند.

نوروزی می‌گوید: «این نگاه‌ها هنوز هست، مخصوصاً تو شهرهای کوچیک‌تر. اما واقعیت اینه که وزنه‌برداری بدن رو به تعادل می‌رسونه و همه عضلات رو درگیر می‌کنه. این رشته زن و مرد نمی‌شناسه.»

او تأکید می‌کند که خانواده‌اش از ابتدا همراه بوده‌اند:

«من از اول مشکلی نداشتم. از نظر بدنی هم آمادگی داشتم. این رشته مسیر زندگی‌مو عوض کرده و واقعاً دوست دارم حرفه‌ای ادامه بدم.»

اردویی که نیامد، رویایی که معلق ماند

اردوی انتخابی تیم ملی، قرار بود نقطه عطف مسیر نوروزی باشد؛ جایی که می‌توانست توانایی‌هایش را در سطح ملی محک بزند.

«از لحاظ تکنیکی و رکورد تست می‌دادیم. اگر حدنصاب‌ها رو می‌زدیم، می‌موندیم. همه‌چیز آماده بود، اما لغو شد و هنوز معلوم نیست کی برگزار می‌شه.»

این بلاتکلیفی، یکی از فرساینده‌ترین بخش‌های مسیر ورزش حرفه‌ای است؛ به‌ویژه برای ورزشکارانی که همه چیزشان را روی تمرین گذاشته‌اند.

مطالبه‌ای ساده، اما اساسی

مطالبه نوروزی پیچیده نیست. او از جوایز بزرگ یا قراردادهای نجومی حرف نمی‌زند.

«ما سالن داریم، مربی هست، تمرین می‌کنیم. فقط هزینه مکمل و تغذیه کمرشکن شده. اگر اسپانسری فقط همین بخش رو پوشش بده، برای ما کافیه.»

او می‌گوید آنچه وزنه‌برداری زنان نیاز دارد، حمایت پایدار است؛ حتی اگر کوچک باشد:

«بیمه، شغل، یا یک حمایت مالی ثابت. همین‌ها باعث می‌شه بشه ادامه داد.»

شیما نوروزی و هم‌تمرینی‌هایش در زنجان، تصویر کوچکی از یک مطالبه بزرگ‌اند: دیده‌شدن. در روزگاری که قیمت یک قوطی پروتئین معادل چند هفته کار روزانه است، ایستادن روی سکو فقط به قدرت ددلیفت و اسنچ وابسته نیست؛ به دوام اجتماعی نیاز دارد.

نسل تازه وزنه‌برداران زن در زنجان هنوز ایستاده‌اند؛ نه به‌خاطر وفور امکانات، بلکه با کمترین‌ها. شاید تنها چیزی که کم دارند، جابه‌جایی یک وزنه است؛ وزنه‌ای که نامش «حمایت» است.